Stephan

Als haar Nederlandse fans niet goed wisten wat te verwachten, wist Marit Larsen het zelf nog minder. Wat wil je, een Noors zangeresje wiens liedjes net een paar weken op de radio te horen zijn. Ook al is ze in Noorwegen een begrip, daarbuiten is ze nog maar weinig bekend. Maar daar lijkt verandering in te komen. Nederland is het tweede land waar haar nieuwe CD "The Chase" internationaal wordt uitgebracht.

Gelukkig is Marit beslist niet onbekend met het internationale popwereldje. Jarenlang is ze beroemd geweest als helft van het duo M2M. Samen met Marion Ravn nam ze 2 CDs op en toerde ze de hele wereld af. Ze waren vooral in Azië en thuisland Noorwegen geliefd, maar hebben ook diverse singles in de VS uitgebracht. Maar dat was allemaal jaren later. Want als eerste was er "Don’t Say You Love Me", als soundtrack van de eerste Pokémon film. In Nederland heeft dit aanstekelijke liedje (uit m’n hoofd) op nummer 7 of 8 in de top 40 gestaan.

Maar die bekendheid was alweer 9 jaar oud. M2M is passé en Marit Larsen moet opnieuw beginnen. Dapper betrad ze vorige week met haar band de podia van Rotown en Paradiso. Het publiek was klein, nog geen honderd man. Maar wauw, wat een optredens! Wat een stem, wat een muziek. Ook al zijn haar studio CDs al prachtig, live is ze nog zoveel overweldigender. Haar vijftallige band bracht een heerlijk vol geluid voort, dat zelfs haar langere fans verraste. De kwaliteit van YouTube filmpjes kunnen haar geen eer aan doen. Ja natuurlijk, als jarenlange fan ben ik enorm bevooroordeeld. Maar er waren ook een paar mensen die haar nog maar een halve dag kenden. Eén zijn verbaasde reactie: "Wat een zangeres!"

Hoe is haar muziek nou het beste te beschrijven? Het is gemakkelijk te luisteren popmuziek met folk-invloeden. Er zit veel gitaar en piano in, maar ook mandoline, mondharmonica en xylofoon. Het resultaat is uiterst vrolijke muziek met een hoge variatie. Marit zelf heeft een gouden stem en een overduidelijke passie voor muziek: haar enthousiasme op het podium is gewoon fenomenaal. Ze staat te genieten, meer dan enige artiest die ik ken.

En daar zat misschien wel het leukste van beide avonden in opgesloten. Omdat haar verwachtingen nogal bescheiden waren, werd ze overweldigd door het publiek. Vooral in Rotterdam had ze geen idee hoeveel fans ze hier al had. Aan het begin van het prachtige "If A Song Could Get Me You" vroeg ze nog onwetend of we wouden doen alsof we het nummer al kenden. Ze stond perplex toen de hele zaal het nummer van begin tot eind uit volle borst mee zong. (Zie onderstaand youtube filmpje.)Haar verbaasde "wauw…" aan het einde van het nummer is zeker weten mijn favoriete moment van de avond.

Dit zijn misschien wel de mooiste soort optredens: intiem met voornamelijk de trouwe fans. Na afloop nam ze (zoals ze gewend is) alle tijd voor haar fans, om CDs te signeren en foto’s te nemen.

Na twee heerlijke avonden was er eigenlijk maar één negatief puntje (naast het cliché "nu moeten we zo lang wachten op de volgende keer"). De volgende ochtend zag ik namelijk dat ze me zó breed heeft laten glimlachen dat ik knap lelijk met haar op de foto sta!