Stephan: Life

Een onterechte naam: onweer

Sat, 31 May 2008 22:11:43 GMT

Heerlijk als het onweert. Van huis uit heb ik altijd meegekregen dat onweer en regen gezellig is. Dus toen het net een uur aan het onweren en regenen was, heb ik een stoel gepakt en ben ik in de 'tuin' gaan zitten. Prachtig gewoon.

Er zijn ook veel films waar ze een goede sfeer scheppen door middel van regen en onweer. Om er een paar te noemen: Jurassic Park, Twister, Identity, War of the Worlds (2005), Saving Private Ryan.

Ik word er wel enorm melancholisch van. Dan denk ik ineens terug aan m'n ex-vriendin ofzo... ik zou het zo graag met iemand delen. Dus dan maar op deze manier:

Jacistische mensen

Wed, 02 Apr 2008 15:53:06 GMT

De Binnenveldse wind speelt met m'n haren en dus zet ik m'n capuchon op. Ik kom maar weinig mensen tegen tijdens m'n favoriete blokje om. Eigenlijk heeft niemand hier ook iets te zoeken, dat is misschien juist het mooie van de plek.

Terwijl ik lekker mediterend verder loop, zie ik dan toch een tegenligger. Een vrouw op de fiets, naar schatting zo'n 50 jaar oud. De vrouw dan natuurlijk. De fiets kan niet ouder dan 5 jaar zijn, model midlife crisis.

Ik kijk vriendelijk, klaar om te groeten. Maar de vrouw kijkt half boos, half bang. Waarom, vraag ik me af. En dan snap ik het. Het is m'n kleur. Ik draag een bijna zwarte, brede jas met bovendien een capuchon er aan. En daar word ik op beoordeeld.

Een typisch geval van jacisme. Gediscrimineerd om je jas. Je ziet het steeds vaker. Jammer.

Het Proust-fenomeen

Sat, 08 Mar 2008 14:32:38 GMT

Gister zat ik in de trein naast een meisje met een parfum dat je niet vaak ruikt. Elke keer dat haar geur mijn kant op waaide, activeerde het een herinnering van 15 jaar geleden. Het was een gevoel dat weer verdween zodra de geur even weg was.

De geur deed me als eerste denken aan Jurassic Park. In die tijd was ik helemaal gek van die film (en iedereen die eens bij me thuis is geweest, weet dat ik nog niet helemaal genezen ben). Maar omdat een film nou eenmaal geen bloemige geur afscheidt, kon dat niet alles van de herinnering zijn. Voorzichtig snoof ik de geur nog een paar keer diep op en herinnerde me het buurmeisje waar ik toen veel mee om ging.

Eeuwen geleden overkwam een Fransman genaamd Proust bijna hetzelfde. Toen hij zijn Madeleine cakeje in z'n thee doopte en opat, werd hij herinnerd aan z'n jeugdelijke bezoekjes aan z'n tante. Want daar kreeg hij ook altijd thee met Madeleine cake. Hij was het helemaal vergeten, maar door de specifieke smaak en geur kwam de herinnering weer naar boven. Het Proust-fenomeen.

Toen ik er bijna achter was of het m'n buurmeisje was geweest die zo rook, of het huis waar ze in woonde, stapte het meisje uit de trein. En de herinnering werd weer opgeborgen, om misschien ooit weer eens boven te komen.

Droombeelden

Sat, 08 Dec 2007 22:35:31 GMT

Zoals je misschien uit eigen ervaring weet, hebben nachtmerries de neiging om terug te komen. Ook normale dromen kunnen zich herhalen en ik merk zelf dat ik sommige delen van dromen herbruik.
Een paar nachten geleden droomde ik dat ik op vakantie was in een heuvelig gebied. Het was een prachtig landschap: groen met veel bomen, wandelpaden en hier en daar een riviertje. Alleen kende ik dat gebied al. Ik heb er vaker over gedroomd, meerdere keren. Vooral één bepaalde rivier met een pad ernaast staat me heel goed bij. Het gras wordt er niet gemaaid en komt op plaatsen bijna tot borsthoogte. Aan de ene kant van het pad staan halfhoge bomen, aan de andere kant stroomt een rivier van 3 meter breed. Bij het begin van het pad staan paaltjes met prikkeldraad. Geen idee waar het pad heen loopt, dat is niet te zien. Het lijkt het einde van de wereld.
Op de een of andere manier voelt het zo enorm vertrouwd. Dat gebied, die rivier, het heeft iets sereens. Als thuis. Maar tegelijkertijd is het ook heel eng. Waar is het? Waarom zijn er geen andere mensen? Waar leidt die weg naar toe? En kom ik ooit weer terug in de normale wereld??

Laat ik trouwens duidelijk zijn: ik geloof niet in bovennatuurlijke dromen. Ik probeer ook geen betekenis aan dromen te geven. Maar ik vind ze wel erg interessant, des te meer omdat ze kennelijk onbewust gedachten verwerken en je 'hersenen ordenen'.

Ik heb iets soortgelijks met een bepaald gebouw. En ik sprak vandaag een jongen die iets zo'n gevoel heeft bij een bepaalde droom: hij danst met een meisje op een glazen dansvloer, waarin de sterren in de lucht gespiegeld worden. (Mooie droom trouwens, ik ben jaloers!)
Nu de vraag: waar komen deze droombeelden vandaan? Is het pure fantasie, iets wat spontaan ontstaat uit onze persoonlijke voorkeuren? Is het misschien iets wat we vroeger hebben gelezen in een boek of gezien in een film? Of is het een werkelijk bestaande plaats, iets wat we kennen uit onze vroege jeugd, maar wat we niet meer bewust herinneren?
Misschien nog interessanter: Als de locatie echt bestaat en we zouden het tegenkomen, wat zou er gebeuren? Zouden we het wel meteen herkennen? Zouden onze dromen vervolgens invloed hebben op onze daden? Bijvoorbeeld, zouden we dromen genoeg vertrouwen om in dat gebied te gaan wonen?

Vragen waar we misschien nooit achter zullen komen, maar ik weet wel dat het af en toe heel leuk wakker worden is!

Voor een vriend met een gebroken hart, omdat ik weet hoe het voelt

Wed, 26 Sep 2007 11:19:10 GMT

Je loopt, maar je gaat nergens naar toe
Je praat, maar je zegt niks
Je kijkt, maar je ziet niets
Je ademt, maar je leeft niet...

Sterkte, ik leef met je mee.

Insomnia

Tue, 14 Aug 2007 20:52:11 GMT

Als ik op vakantie 's avonds ging slapen, luisterde ik eerst altijd een half uurtje muziek, totdat de camping rustig was en ik kon slapen. Als er in de buurt nog mensen wakker waren, kon ik namelijk de slaap niet vatten. Wat ik ook probeerde, ik lette ongewild op alle geluiden om me heen. Ook al waren de gespreken van de buren zo saai en dom, ik moest het horen. Was iemand nog met een vuurkorf in de weer? Ik was bang dat z'n tent in de fik zou vliegen, dus bleef ik wachten tot het vuur uit was.

Op één zo'n avond lag ik op m'n rug te bedenken waarom ik niet kon slapen terwijl anderen nog bezig waren. Was het bemoeizucht? Was het onzekerheid? Was ik bang? Waarschijnlijk speelden die dingen mee, maar ik denk dat de belangrijkste reden was dat ik graag het overzicht heb. Ik let altijd veel op m'n omgeving en ik voel me er ook verantwoordelijk voor. Ik ben graag de laatste die in slaap valt zodat ik weet dat alles rustig en in orde is. Als ik bijvoorbeeld met een groep aan het wandelen ben, loop ik het liefste achteraan zodat ik zeker weet dat we niemand vergeten.

Ik had dus ontdekt dat ik dus niet kon slapen omdat ik wou weten wanneer anderen gingen slapen, waar ze het over hadden en of ze geen gekke dingen gingen doen. En dat is echt niet alleen maar uit bemoeizucht, het is vooral bezorgdheid.

De volgende ochtend had ik het er met m'n familie over (heel af en toe willen ze m'n geklets voor een paar minuten tolereren) en m'n moeder vertelde me dat zij het juist gezellig inslapen vindt als anderen nog praten. Het gevoel van "iedereen is nog druk in de weer, maar ik lig al lekker in m'n bed en mag slapen." De rest van de vakantie probeerde ik die instelling en ik geloof dat het werkte. Kan ik dan eindelijk in slaap vallen met lawaai? Laat ik er maar niet al te veel wakker van liggen.

Feeling 16 again

Sun, 12 Aug 2007 20:15:40 GMT

In the last three days, I played for paperboy. A friend couldn't deliver his papers for a few days, so I took over for him and like the title says, I felt sixteen again.

First of all, I really don't like the waking up at 5:15 in the night. When I got to the newspaper depot, there were only kids of around 16 years old. What's funny, I could possibly pass for somebody who's 18-20 years old, while I'm in fact (already) 24.

Anyway, I was reminded of the time that I also delivered papers and advertising, 10 years ago. Walking into spiderwebs, watching out for stepping on snails... it becomes a second nature after a while. Doublechecking the address before you insert the newspaper. Cycling through town when everybody is asleep (you should try it once, it's beautiful)...

This really was a lot more interesting when I thought about blogging this, yesterday morning.

A funny psychological reaction

Thu, 09 Aug 2007 09:08:25 GMT

Last week it was going to rain, you could just see that in the sky and taste it in the air. I walked from the caravan into the tent and something weird happened. I felt a raindrop on my arm. At least, I thought I did, because that wasn't possible (I was still inside). I was amazed by how interesting the human brain can work. When you blindfold somebody and tell him you'll put something incredibly hot in his hands... and you put something with a normal temperature in his hands instead, he'll most likely 'feel' the item is hot. As The Matrix puts it: "The mind makes it real."

So the next time you think you feel something, make sure your mind doesn't deceive you.

2 columns die niet mochten zijn

Mon, 16 Jul 2007 21:42:52 GMT

Ons universiteitskrantje had nieuwe columnisten nodig en geïnteresseerden kon een probeersel insturen. Ik kon niet kiezen en heb twee stukjes ingestuurd, maar geen van beide was goed genoeg voor ze. Ik vind het niet zo heel erg, mede omdat ik ze nu lekker op m'n blog kan zetten.

Lekker Saai is een stuk dat ik een paar keer herschreven heb. Het Echte Leven is iets wat studenten (en ouderen) vooral kunnen begrijpen. Ik hoop dat het de lezen waard is en ik vraag me af hoeveel mensen soortgelijke gevoelens hebben.

Lekker Saai

“Hey, nog iets gedaan dit weekend?”
“Even denken... Niks speciaals, jij?”
“Vrijdag naar de film geweest en zondag naar een feestje in Arnhem!”
En weer vraag ik me af of ik echt zo saai ben.
Want ik hou niet van lawaaiige feestjes. Ik ben nog nooit dronken geweest. Ik ben nooit verder geweest dan Frankrijk en Denemarken. Ik woon op een zelfstandige kamer en zit geregeld alleen thuis. Ja, in verhouding kan je dus best zeggen dat ik saai ben!
Het lijkt soms of er een sociale druk is om spannende, avontuurlijke dingen te doen. Dat merk ik bij vrienden, natuurlijk op TV, maar zelfs bij de kapper: ik kreeg daar eens de raad om nog niet te 'settelen', maar om eerst iets van de wereld te zien. Het was natuurlijk goed bedoeld en ergens heeft hij wel gelijk hoor. Maar sommige dingen zitten gewoon niet in de aard van het beestje. Ik heb dat gevoel gewoon niet en ik laat het me niet opdringen, want dat zou geen enkele zin hebben. En dat is ook helemaal niet erg, want ik vermaak me echt wel. Ik doe nog genoeg leuke dingen en ook al klinkt het nog zo cliché, ik geniet vooral van de kleine, normale dingen in het leven.
Dus je bezorgdheid is lief en je omgang gewaardeerd, maar sta niet verbaasd te kijken als ik af en toe gewoon lekker saai wil zijn!

Het Echte Leven

Ik zie m'n rugzak in de hoek van de kamer staan en opeens heb ik het door. Ik word volwassen. Wat eens m'n schooltas was en wat jaren als collegetas heeft gediend, is nu eigenlijk alleen nog maar m'n boodschappentas. Ik word oud. Belastingformulieren waren vroeger heel eng, maar nu vul ik ze met gemak in. Ik heb minder tijd voor m'n computerspelletjes en wat nog schokkender is, ik mis ze niet eens zo erg. Blijkbaar gebeurt er iets griezeligs: ik pas me aan.
Laatst zaten we met wat vrienden rond een kampvuurtje op Droef toen we het hier ook over hadden. Eén was bijna afgestudeerd, een paar anderen moesten nog een jaar en een studente uit Costa Rica deed alles om haar verblijf in Nederland te verlengen. Want als je afgestudeerd bent moet je werken. Binnen twee jaar uit je studentenkamer, dus een echte woning zoeken. Het is dat het kampvuurtje ons warm hield...
De laatste keer dat ik zoiets heb meegemaakt was toen ik in Wageningen kwam studeren. De middelbare school was afgelopen en ik ging een half land verderop wonen. Voor het eerst echt alleen. Boodschappen doen, huur betalen, socializen. Zo verdwaald zijn dat je met je fietsje in Ede uitkomt. Maar het viel allemaal enorm mee en ik heb nog nooit zo'n leuke tijd gehad als hier in Wageningen. Dus zie ik op tegen het echte leven? Dat valt wel mee. Het zal weer erg nieuw zijn, maar je vrienden blijven heus wel vrienden. Je leert nieuwe mensen kennen. Aanpassen gaat vaak vanzelf en ik zie wel wat de toekomst me brengt. Maar stiekem ben ik tóch blij dat ik nog een heel jaar van m'n studententijd kan genieten!

Annoyances?

Mon, 25 Jun 2007 21:24:34 GMT

Today I went out to work on my thesis in a university building. It’s a brand new building and they’re still working hard to finish it. After a few hours, I suddenly discovered something. I had been hearing a lot of irritating noises, I had been using an annoying PC… even the water tap in the toilet annoyed me.

All of a sudden I realized: I’ve locked myself up in my room for too long. I hadn't been in public places for a while and I wasn't used to annoyances anymore. In my home, I want everything to be perfect and according to my will. If something makes a noise, I fix it. If my neighbor keeps shouting at night, after a few weeks I ask him to quiet down. And if my PC gives me trouble, I solve it.

But the world doesn’t always work that way. Sometimes you just have to live with your environment and you can’t change anything about it. I guess I had become spoiled.

Interesting how you can notice and change a bad habit. If only you knów about it.

Fire

Fri, 22 Jun 2007 21:28:27 GMT

Today was a day of disaster.

While I was walking to the bus, a huge storm came out of nowhere. It contained the loudest/closest thunder I had ever heard. The storm was gone again within 10 minutes.

Apperantly the lightning hit one of our student appartment buildings and a few gas tanks exploded. We're national news.

In the meanwhile I had a disaster in my personal life, that struck me as unexpected as the lightning struck that building. I miss her.

Why this is in English

Thu, 03 May 2007 21:30:56 GMT

Why on earth is this blog in English? I'm Dutch!!!

That's what a few people have asked me. A good question. Because lately I discover that my Dutch is much richer than my English, Dutch just comes so much more natural. Even though I read more English books than Dutch, don't have subtitles when watching English series and chat a lot of English with people, English just stays a bit hard. I need to put more energy into it and after that, I get lesser results than when I type something in Dutch. I just know many more words and sayings in Dutch than in English. I can play with my words in Dutch.

So why do I 'do' English? I guess because I want as many people to enjoy my blog. I know that there are some non-Dutch people sometimes looking here (at least I think so.... give me a reply once in a while! ;-)). I like English for being so international. Most Dutch people can understand it as well.

There's another reason: English is hip. All the cool kids are doing it!! Dutch is just a tiny, illogical and hard language. Woops, let's not insult people who are becoming Dutch teachers.

Sometimes you'll see some blog entries in Dutch. That often means it's an emotional or complicated topic. See it as a chance to train your Dutch language skills. Succes!

One last thing: people outside Holland/Europe usually don't understand how much influence the English language has here. Here's a tiny example of what's going on: an English word spelled in a Dutch way.

Baai!

Charon, ik zal je missen...

Thu, 26 Apr 2007 09:28:19 GMT

M'n pony Charon is gisteren in laten slapen. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.... Sommigen zullen niet kunnen begrijpen hoe je zoveel van een dier kan houden.

Ik kreeg haar toen ik 7 of 8 was. M'n moeder had toen een paard en ze wou graag een pony voor mij erbij. Helaas is haar paard overleden op de dag dat we Charon kregen... Noireaut was al oud en toen de jonge Charon bij hem in de wei kwam, heeft hij te enthousiast gedaan en is aan een hartaanval overleden.

Charon was altijd lekker mijn pony. Ze was vaak eigenwijs, pittig en soms chagerijnig, maar toen ze wat ouder werd, werd ze nog liever. Ze heeft op veel verschillende plekken gestaan: bij verschillende boeren, op 2 maneges, sommige winters bij ons in de achtertuin en de laatste jaren op een boerderij voor geestelijk gehandicapten. Toen was ze officieel niet meer van ons.

Charon en ik hebben veel meegemaakt. Wedstrijden gewonnen, ponykampen samen doorgebracht, honderden lessen gevolgd. We hebben haar zadelmak gemaakt. Ze heeft me er zo vaak vanaf gegooid, maar ik klom er altijd weer op. Ze was gewoon m'n maatje, zelfs toen ik te groot werd om op haar te rijden.

Ik herinner me een stoelendans te paard die we eens deden. Als de muziek stopte, moest je zo snel mogelijk naar een strobaal, van je pony afstappen en op de baal gaan zitten. Op het laatst was ik 1 van de laatste 2. De muziek stopte en het meisje was eerder bij de baal, maar kon niet zo vlug afstappen. Ondertussen stormden Charon en ik op de baal af, ik jumpte van haar af en we wonnen! Goede herinnering.

Gistermiddag is ze blijkbaar gestoken door een daas, waar ze een allergische reactie op kreeg. Aan het einde van de middag is ze in laten slapen. Ik mis haar, maar niet zo erg als ik haar een paar jaar geleden zou hebben gemist. Ik was laatst nog langs geweest en toen schrok ik ervan hoe oud ze was... Stel je zo'n oude knol voor die te hard gewerkt heeft in z'n leven, zo zag ze er een beetje uit. Ik merkte ook dat ze niet zo super enthousiast was mij te zien, waaruit ik concludeerde dat ze het daar naar haar zin had.

Sommige mensen vinden troost door meteen een nieuw dier te kopen, maar ik heb dat gevoel niet. Ik vind juist dat een nieuw dier het vorige niet kan vervangen. Of mag vervangen, uit respect voor de vorige...

Mooi nummer in deze situatie: Maria Mena - Miss You Love.

Ken je de film Black Beauty? Die laat erg mooi de liefde voor dieren zien en wat een paard/dier zo in z'n leven mee kan maken.

Charon heeft geluklkig een erg mooi leven gehad. En haar foto zal nog lang bij me in de vensterbank staan, dat moet wat waard zijn.

Changing the past and what it matters to you

Thu, 05 Apr 2007 16:37:02 GMT

A few years ago I read an article that apperantly Japanese kids who played too many computer games, lost touch with reality. Because in computer games you can always try again when you fail, they weren't polite in real life. Or careful. They would jump from a building. I find it hard to believe that they actually jumped from a building, but the article made a clear point: playing too many games affects your sense of reality.

The last days I remind myself of those crazy kids. The last week I've been playing a game that depends a lot on saving your progress, trying and dying, and loading again. When things went terrible in the game, I'd just go on and see what's around the corner. And even when things went pretty well, I'd often try over again because I knew I could do better.

As I was walking in town today, I suddenly had this feeling that it didn't matter what I did, because I could just do it over again. Yesterday I was chatting with somebody on automatic pilot, as if I didn't need to think about the consequences. Not that I did anything stupid or irregular, but it's still a scary thought.

It's like that scene in Prince of Persia: Sands of Time, where the prince suddenly kisses the girl and she gets angry. He rewinds time and doesn't kiss her. But in his memory he has still kissed her.

But does it really matter what 'actually' happened, if you still did it? If you could go back in time and change your life, but keep your memory (without that, nothing would be different, right?), would it change éverything? What you once did, still had its psychological impact on you. You'd always know what you did in an alternative life/time. And would you tell it to the people you love, or just keep it a secret from them (and reason it's not a secret, because it hasn't happened in this life/time)?

I guess we should be glad that we can't go back in time, it's way too complicated. Make the best of your life, one day you'll be 100% happy.

Cherry Blossom

Mon, 26 Mar 2007 14:29:24 GMT

I was cycling outside and the weather was windy. I passed some cherry trees which carried beautiful pink blossom. The wind made it fly all around me, it was pretty.

No wonder the Japanese love them so much!

Speaking of which, did you know that predicting when the cherry trees will flower is a big thing in Japan? It's a little bit comparable to the Dutch tradition of weathermen to try to predict whether or not we'll have an Elfstedentocht (ice-skate trip on natural ice, through 11 cities).

Anyway, I want one of those trees when I'm older.

In love

Mon, 19 Mar 2007 13:04:16 GMT

I'd like you all to know that I have a girlfriend!! Her name's Judy and she's so cute! I can't wait to see her again.

Vogel ongeluk + leukere dingen

Fri, 16 Mar 2007 18:26:18 GMT

Ik stapte vanmiddag uit de bus en zag een aangereden duif midden op de weg liggen. Dood natuurlijk. Ik zat er aan te denken om hem aan de kant van de weg te leggen/duwen. Toen durfde ik niet, toen wou ik het toch (het was rustig op de weg). Toen ik dichtbij kwam, zag ik de felrode ingewanden van het beestje... en ik kon het toch niet. I chickened out....

Verder een enorm leuke dag gehad!! Judy je bent lief!

??

Tue, 13 Mar 2007 20:25:52 GMT

Do you ever have the scary feeling that you only get one chance in life? What if you blew that only chance?

Edit: never mind what I typed, I was quite depressed when I typed that.

I have hope. If you blow something, it's apperantly not your one chance.

Lief gedichtje

Wed, 07 Mar 2007 13:51:08 GMT

Ik vond net een lief gedicht van Toon Hermans die ik met jullie móest delen:

'n dag zonder jou
is een tuin zonder bloemen
een dag zonder jou
kun je geen dag meer noemen
een dag zonder jou
is een dag zonder licht
en dáárom is zo'n dag
geen gezicht

het huis is leeg en koud
als ik je stem niet hoor
de tafels, stoelen en het bed
het stelt geen moer meer voor
een boom zonder takken
'n hemel zonder blauw
m'n lief - dat is een dag
zonder jou

PS: voor meer: http://www.kimbervie.nl/gedicht/toon.htm De bovenste is ook erg mooi!

Lente!

Sun, 04 Mar 2007 16:00:10 GMT

Het is lente!!!

Tenminste, het voelt zo! Vanmiddag scheen het zonnetje en bloeiden bloempjes, het was heerlijk buiten. De mensen waren zelfs aardiger dan normaal.

Ik werd er wel aan herinnerd dat de lente voor sommige mensen ook nadelen heeft: hooikoorts! :-( Sterkte ermee!

Liefs, Stephan

Blogging

Sat, 03 Mar 2007 12:20:10 GMT

Now that I realised that some people are actually réading my blog, I don't know what to write! I have this stupid idea that I need to come up with something that you'll enjoy.... and because I can't come up with something big, I just don't update at all.

The phenomenon of blogging is actually pretty weird. Once in a while I write down some stuff on paper for myself, a sort of diary. It helps me get my thoughts straight and head clear. There I can write down my deepest feelings, because I know nobody will read it (before I die [or maybe marry]). I sometimes have the need to write down very personal things, but have to remind myself that my blog isn't the place to do it. I just need to grab my pend and start handwriting.

My life might be interesting at the moment, I can't say any more yet.

Something comepletely different: I want to share 2 webcomics with you. They're from the same writer, who I knew from a forum. His first was Lord of the Rings in Henk! style: http://www.turtlebulb.nl/henkstyle/standaard.htm

He's taking a long break from that comic and is now keeping up another: http://www.turtlebulb.nl/boringcomics/index.html

I like them. Oh yeah, they're Dutch.

Stephan out. Enjoy your weekend!

Being yourself

Fri, 16 Feb 2007 23:19:25 GMT

This morning a friend told me I should have done something that I wouldn't normally do. To make an impression. On somebody.

That seems to be generally accepted, but I detest it!

I can only be myself, you'll have to take me as I am. What if I pretend to be somebody different and you'll like that different person? How in the world is that going to help me in the long run?

Worldfamous in my whole town!

Thu, 15 Feb 2007 14:20:09 GMT

http://www.resource-online.nl/student.php Check the column on the right. Ok ok now you can figure out my real name, but I don't care. My piece got published! ^-^

Fietsreclame!

Sat, 10 Feb 2007 20:58:28 GMT

Wat... krijgen... we nou... Fietsreclame wordt steeds overdrevener. Van afstand zie ik dat er warempel ballonnetjes aan de sturen hangen. Ik besluit om die van mij meteen demonstratief kapot te prikken. Net zoals ik altijd koppig weiger te kijken waar de fietsreclame voor is. Als ik vervolgens het hele gebeuren van m'n stuur wil trekken, merk ik dat ze geen simpel elastiekje hebben gebruikt om de boel vast te maken: auw. Ik heb m'n vinger aan het stevige touw gesneden. That does it! Ik ga dit niet gewoon in de prullenbak gooien, ik ga dit uit protest bij de vorige eigenaars afleveren. Ik zet m'n fiets weer neer en loop de Leeuwenborch weer in, reclame in de hand. Maar met elke stap richting het reclamestandje zakt de moed me dieper in de schoenen. Wacht, met dat meisje stonden we vorige week te praten, die is aardig. Laat ik maar niet 'boos' op haar worden. Oh mooi, ze loopt weg. Ik ben bijna bij het standje en ik begin snel naar een andere oplossing te zoeken. Ah, ze kijken niet mijn kant op. Ik leg de reclame op het tafeltje en loop snel weer naar buiten. M'n goede daad is verricht, al was het minder spectaculair dan verwacht. Maar wel een stuk aardiger toch?

Dan denk ik terug aan wat ik een paar dagen geleden poste: nee-nee-stickers voor op je fiets.

How learning can be hard

Wed, 31 Jan 2007 23:10:11 GMT

I was making myself some green tea when I remembered the following:

My dad used to drink green tea because he said it had a lot of caffeine, that was when he started to drink less coffee.

So when somebody once told me that green tea had NO caffeine (or theine) and that's why they drank it.... I didn't want to believe it!

That's what happens when you think you've known something for years. When you trusted the person (like your first teachers). Well, they can be WRONG.

Hehe you know what's funny? The internet just told me that green tea DOES contain theine. Just when you think you know something, isn't it ironic?

I love/hate romantic movies

Sun, 28 Jan 2007 23:55:44 GMT

I just finished watching The Notebook. I keep watching romantic movies because I love them. But in a way I also hate them.

One thing I hate is impossible love. Why should love ever be impossible? It just isn't fair. Love is love and it aught to be enough. But it's not.

Most movies have a happy ending. They meet up after all and live happily ever after. Unfortunately real life doesn't work like that. There's always something silly that messes it up. That's why I can hate romantic movies. They give us false hope, they make us feel sad because we know we'll never be that happy.

Of course, I know that eventually we might all get our happy ending. In a way that we didn't expect. We just need to have patience, but it can be hard, so hard.

I guess these movies do give us one other important thing: hope.