Stephan: Lyrics

Jekkers & Meinderts - Terug Bij Af - Voor m'n oma

Fri, 11 Jan 2008 22:23:07 GMT

Toen in 1991 voor het eerst de Annie M.G. Schmidt-prijs werd uitgereikt, was Annie M.G. Schmidt al 80 jaar. Het lied dat die eerste prijs won, was Terug Bij Af (te vinden op de CD "Het Verhaal Achter de Liedjes" en in het boek "Achter De Duinen"), een lied over een demente oude vrouw, geschreven door Harrie Jekkers en Koos Meinderts. Mevrouw Schmidt vond het liedje eigenlijk maar niks. Ja, wel een leuke melodie en een goede tekst, maar ze vond het "zo'n chagerijnig onderwerp." En begrijpelijk, want ze had de leeftijd bereikt dat ze er 4 jaar later niet meer zou zijn.

Mijn oma is er ook niet meer. Ze is afgelopen dinsdag op 89-jarige leeftijd overleden, met haar kinderen rondom haar bed. En maandag is de begravenis. Het is de eerste begravenis van een (mij goed bekend) familielid, dus ik ben benieuwd wat ik ga voelen. Het is een troost dat ik geloof in de bijbelse hoop op een opstanding, dus ik zal haar weer zien, dan als een jonge, gezonde vrouw. Maar tot die tijd is ze dood.

Voor m'n oma: Terug Bij Af

Voor de oorlog is oma met opa getrouwd
Ze heeft achtmaal negen maanden met een kind rondgesjouwd
Ze heeft de kinderwagen vijftien jaar vooruitgedouwd
En nu is ze oud, heel oud

Ze heeft haar levenlang van oude kleren nieuwe genaaid
En door haar man verdiende dubbeltjes driemaal omgedraaid
Ze heeft haar kinderen opgevoed en uitgezwaaid
En nu heeft de wind
Nu heeft de wind
Nu heeft de wind van tachtig herfsten haar grijsgewaaid

Ze kijkt de hele dag naar buiten door het raam
En reageert alleen nog op haar meisjesnaam
Als ze die hoort, begint ze weer te stralen
Want ze weet zeker dat haar moeder haar komt halen
Dan staat ze op en wil ze touwtje springen
Dan wil ze zonder jas naar buiten in de zon
Soms begint ze plotseling te zingen
Dat er gedanst wordt op de brug van Avignon

Na de oorlog kwam oma aan het graf te staan
Van haar man, haar lieve man die veel te vroeg was doodgegaan
De dag daarop het tweepersoonsbed en zijn kleren weggedaan
En doorgegaan, ze is doorgegaan
Ze heeft is roze en blauw stapels truitjes gebreid
En voor elk kleinkind opnieuw het logeerbed gespreid
Maar toen raakte ze de namen en gezichten kwijt
Ze is alles kwijt, alles kwijt
En nu is ze op de dood na voltooid verleden tijd

Ze kijkt de hele dag naar buiten door het raam
En reageert alleen nog op haar meisjesnaam
Als ze die hoort, begint ze weer te stralen
Want ze weet zeker dat haar moeder haar komt halen
Dan staat ze op en wil ze touwtje springen
En dan wil ze zonder jas naar buiten in de zon
En soms begint ze plotseling te zingen
Dat er gedanst wordt op de brug van Avignon
Dat er gedanst wordt op de brug van Avignon
Op de brug van Avignon
Wil ze dansen, wil ze dansen
Op de brug van Avignon
Terug bij af waar ze begon

Jekkers en Meinderts - Slechts Op Bezoek

Fri, 21 Dec 2007 15:57:58 GMT

Vorige week heb ik via e-mail persoonlijk toestemming van Koos Meinderts gekregen om dit verhaal op m'n blog te zetten. 'Slechts Op Bezoek' was nog niet online te vinden en ik durfde het niet zomaar te plaatsen. Maar ik ben blij dat het mag.

Het is te vinden op de CD "Het verhaal achter de liedjes" en in het boek "Achter de duinen".

Slechts Op Bezoek

"De Waal, heb jij die nog meegemaakt? Groenteboer De Waal? Die had toch een tweeling hè? Twee jongens, ik weet even niet zo gauw hoe ze heten."
Mijn moeder zwijgt, kijkt me vragend aan. Ik haal mijn schouders op, groenteboer De Waal ken ik niet. Die moet van na mijn tijd zijn, van toen ik op kamers ging wonen.
"Rob heet die ene, geloof ik. Rob en... Hans." Ze zegt het aarzelend.
"Ach, dat doet er ook niet toe. Vorige week hè, is er eentje gevallen, met z'n brommer. Geslipt met het natte weer, bij de ingang van het Zuiderpark. Hersenschudding. Toch had hij een helm op. Twee dagen later gaat zijn broer onderuit, ook in het Zuiderpark. Op slag dood."
Ik roer in mijn koffie. De eerste dode zit er op.

Elf jaar woon ik nu al niet meer thuis. Net zolang als mijn vader dood is, een grafsteen als mijlpaal. Het eerste jaar kwam ik nog elk weekend thuis. "Moeder, hier is uw zoon met een tas vol was, en maak het even schoon!"
Ik was nog niet écht het huis uit. Dat kon bij ons op twee manieren: horizontaal (dood), of verticaal (getrouwd). Ik ben het huis uitgeslopen, een verloren zoon. Steeds minder vaak kwam ik thuis, zeker toen ik stopte met voetballen bij de club waarvan ik vanaf m'n zevende lid was: de Rooms-Katholieke sportvereniging GDA. Het veld lag achter de kerk en ingeklemd tussen de Mariaschool (voor meisjes), de Petrusschool (voor jongens), en de Loosduinse groenteveiling (voor tomaten en komkommers).

"Nu weet ik eigenlijk niet wie zich heeft doodgereden, ik dacht Hans, maar zeker weten doe ik het niet. Weet je trouwens wie er ook dood is? Die ken je vast wel."
De tweede dode. Dat komt ervan als je nog maar zo weinig thuis komt.
"Kees Vreugdenhil, drie kinderen had hij. Twee meisjes en een jongen. Ze hebben hem dood in de douche gevonden. Tsja, als de bladeren vallen, doen mensen rare dingen, wil je nog koffie?"
Ik knik. Mijn moeder staat op alsof ik een bevel heb gegeven. Ik volg haar gang naar de keuken. Hoeveel kilometers heeft ze in de veertig jaar dat ze hier woont, wel niet afgelegd? Genoeg voor de wereldreis die ik ooit nog eens wil maken. M'n moeder komt weer aangedribbeld. Wat is ze klein. Ze zet het kopje voor me neer. Mijn kopje, speciaal voor mij gekocht op de markt. Geen van mijn broers en zussen hebben een eigen kopje, die hebben een trouwfoto aan de muur. Ingelijst geluk. Mijn moeder gaat zitten, de handen gevouwen in haar schoot en kijkt toe hoe ik mijn koffie drink.

Schuin boven haar brandt dag en nacht een klein electrisch lichtje naast een bronzen Heilig Hartbeeldje. Eind jaren '50 stond daar nog een gipsen Jezus Christus, minstens vijf keer zo groot. In het weekend werd het beeld van de sokken getild en afgestofd. Mijn broertje en ik speelden met de rechterhand van God, die met een ijzeren pin vast zat aan zijn arm. We deden wonderen en wurgden duivels en geesten.
Begin jaren '60 woedde er een ware beeldenstorm over Katholiek Nederland en moest ook ons Heilig Hartbeeld er aan geloven. Mijn vader nam het beeld mee naar de schuur en sloeg het op de stenen vloer aan stukken. Ik pakte een stuk gips op van de grond en stak het in mijn zak. Ver genoeg van huis haalde ik het stukje God er weer uit. Ik knielde op de grond en schreef wat ik in elk versgeurend taalschrift schreef: 'Koos Meinderts, Efezestraat 20, Loosduinen, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland, Benelux, Europa, wereld, heelal.' Daaronder tussen haakjes: 'Dit is het woord van God.'
Toen ik weer thuis kwam, brandde er een elektrisch lichtje in een rood glaasje naast een nieuw bronzen heilig hartbeeldje.

Zo tegen vijfen zet mijn moeder het eten op tafel. Ze maakt een kruisteken en bidt, zachtjes in zichzelf. Ik zie haar lippen bewegen. Een jaar of wat geleden heeft ze even overwogen zichzelf in te schrijven voor het bejaardentehuis. Ze heeft het idee snel weer laten varen.
"Als ik ga verhuizen," heeft ze mij eens gezegd, "dan is het naar de Kapelaan Meereboerweg." Op de Kapelaan Meereboerweg ligt mijn vader, op de Rooms-Katholieke begraafplaats St. Jozef. Ik kijk mijn moeder aan, en even geloof ik met haar mee. En ik zie haar staan in de keuken in de hemel, roerend in de soep. Mijn vader komt thuis van zijn werk, op zijn Berini M21. Hij komt de keuken in, slaat een arm om mijn moeder en zegt: "Hou je nog een beetje van me, ouwe dibbes?"

Mijn moeder ziet dat ik nog niet ben begonnen.
"Eet nou jongen," zegt ze, "voor je het weet, is het koud."

Jekkers en Meinderts - The Lighthouse

Sat, 15 Dec 2007 10:39:53 GMT

Omdat ik deze week geen tijd had om een tekst te kiezen en uit te typen, hier een link naar een YouTube filmpje van Koos Meinderts. Tekeningen door Annette Fienieg, Harrie Jekkers heeft er deze keer niks mee te maken.

Grandma is old, but the lighthouse is older, much older. It was already old when grandma was a little girl, when she lived in the vilage behind the dunes. She dreamed about it, that later on when she grew up, she'd live in the round room high up in the lighthouse.

http://www.youtube.com/watch?v=2uUS2bTylG8

Jekkers en Meinderts - Zo Mooi

Fri, 07 Dec 2007 17:18:26 GMT

Toen Harrie Jekkers en Koos Meinders elkaar ontmoetten in de vierde klas van de Havo, was hun vriendschap pure noodzaak: ze waren de enige 2 jongens in een klas met 20 meisjes.
Inmiddels is het bijna 40 jaar later en hebben ze er mooie verhalen en liedjes aan overgehouden.

Zo Mooi

Ze was mooi, hey het was in '61.
Op het kerkplein, de lantaarns gingen aan.
En het standbeeld van de lieve Heer keek zwijgend op ons neer.
We moesten allebei naar huis, maar bleven staan.
En toen ik vroeg: "Heb jij je huiswerk voor morgen al gemaakt?"
Zei ze: "Proef eens hoe mijn lippenstift naar Coca Cola smaakt."
Ik ben daarna nog vaak verliefd geweest, maar proefde toch nooit meer,
De smaak van Coca Cola van die allereerste keer.

De zee was mooi, het was in '68.
Op een duintop bij Den Haag en achter ons de stad.
En de sterren van de Grote Beer keken juichend op ons neer.
We waren alle vier geslaagd en ladderzat.
En we dronken op de sterren, en op de zee en op de maan.
Ach we wilden daar voor eeuwig met z'n vieren blijven staan.
Ik heb daarna wat afgezopen maar proefde toch nooit meer,
Die geslaagde smaak van dronkenschap van toen, die allereerste keer.

Want zo mooi wordt het nooit meer, als die allereerste keer.
Vraag maar aan de Grote Beer, die was erbij die eerste keer,
Die allereerste keer.

Het klonk mooi, het was in '73.
Ik speelde in een bandje en we zongen Suzy Cue.
En de spotlights flitsten uit en aan,
En het mooiste meisje stond vooraan.
En we zongen om het hardst "I love you!"
En zonder het te weten, speelden we spontaan,
De sterren van de hemel, want de zon was opgegaan.
Ik heb daarna wat opgetreden, maar speelde toch nooit meer,
De sterren van de hemel zoals die allereerste keer.

Want zo mooi klinkt het nooit meer, als die allereerste keer.
Vraag maar aan ach, hoe heet ze ook alweer.
Ze stond vooraan die eerste keer, die allereerste keer.

Het is mooi geweest in 2000-zoveel.
Een kamer, ik zie mezelf al staan.
Voor een spiegel die vertelt dat mijn dagen zijn geteld,
Dat ook binnenkort mijn laatste uur zal slaan.
Hey maar mocht de dood het vragen, ik zou voor geen miljoen,
Voor geen goud, mijn leven nog een keertje over willen doen.

Want zo mooi wordt het toch nooit meer, als die allereerste keer.
Vraag maar aan ach, hoe heet ze ook alweer,
De Grote Beer, de lieve Heer, van die allereerste keer.
Zo mooi wordt het nooit meer, want na die allereerste keer,
Smaakt het alleen nog maar naar meer,
Maar nooit meer naar die eerste keer, oh die allereerste keer.

Jekkers en Meinderts: Partnerjacht

Fri, 30 Nov 2007 13:36:45 GMT

Harrie Jekkers en Koos Meinderts kennen jullie waarschijnlijk wel van de band Klein Orkest. Samen schreven ze hits als 'Over De Muur', 'Oh Oh Den Haag' en 'Koos Werkeloos'. Maar nog mooier dan deze hits vind ik een serie onbekendere liedjes en gedichten. Tijd dus om ze wat meer bekendheid te geven, door hier elke vrijdag een tekst te plaatsen!

Deze week de tekst van een liedje. Ik denk dat Jekkers het geschreven heeft, het lijkt zijn stijl.

Partnerjacht

Partnerjacht, partnerjacht, de hele wereld is op partnerjacht
Partnerjacht, partnerjacht, ik wil een partner hebben
En het moet voor middernacht

Hé, ik wil een partner hebben, maar het moet wel een mooie zijn
Qua partner doe ik absoluut geen water bij de wijn
Ik wil een partner hebben, die teder is en zacht
Maar wel een beetje snel graag, want het is al kwart voor acht
Wel een beetje snel graag, want het is al kwart voor acht

Partnerjacht, partnerjacht, de hele wereld is op partnerjacht

Ik wil een partner, met ogen als een warme zomernacht
Een partner waar je hart van breekt, wanneer ze naar je lacht
Mij zul je dus toch mooi niet met een doorsnee partner zien
Maar waar blijft ze nou, waar blijft ze nou? Het is al half tien
Maar waar blijft ze nou, waar blijft ze nou? Het is al half tien

Partnerjacht, partnerjacht, de hele wereld is op partnerjacht

He, misschien zijn mijn wensen, qua partner te extreem
Moet ik eens genoegen leren nemen met een partner met eczeem
Of een partner met een hazenlip of met een korter been
Want het is al half twaalf en ik ben nog steeds alleen
Liever eentje met een schoonheidsfout dan helemaal geen een

Partnerjacht, partnerjacht, de hele wereld is op partnerjacht

Ik moet absoluut een partner, huidskleur geen bezwaar
Maakt niet uit hoe ze d'r uit ziet: doet u mij die groene maar
Wat zegt u, is ze varkensslachtster op het abattoir
En vermoordt ze stelselmatig partners met een heggenschaar

Maakt niet uit, geef hier dat mens
Pfff... dat scheelde maar een haar
Tsjongejonge, net op tijd zeg
Nog net voor twaalven klaar

Partnerjacht, partnerjacht, de hele wereld is op partnerjacht
Partnerjacht, partnerjacht, en wie niet meedoet...
Is verdacht

Jekkers en Meinderts: De Rivier

Fri, 23 Nov 2007 16:25:40 GMT

Ik heb Harrie Jekkers leren kennen door 'Donald Duck en de apen van Gibraltar', een geniaal stukje cabaret. Maar ik ben hem en z'n schrijf-partner Koos Meinderts vooral gaan waarderen om hun mooie, enigzins filosofische teksten. Daarom kwam ik op het idee om elke vrijdag een tekst van ze op m'n blog te zetten.

Vandaag de eerste, eentje met vooral humor. Ik weet niet precies wie hem geschreven heeft, Harrie Jekkers of Koos Meinderts, maar ik gok op de laatste.

De Rivier

Er was eens een grote brede rivier,
Die dacht: 'waarom stroom ik toch altijd maar hier?'
Altijd datzelfde saaie dal,
Dat wist ie nou wel, dat kende ie al.
Kijk, dat ie een rivier was, dat vond ie niet erg,
Maar hij wou zo graag naar de andere kant van de berg.
De andere kant, zo had hij gehoord,
Was warmer en groener, een schitterend oord.
Hij werd gek van zijn waar hij altijd maar was,
Hij verlangde naar het andere, groenere gras.

Hij vroeg aan een klimgeit, een vriendelijk beest,
‘Zeg, die andere kant, geit, daar ben jij toch geweest?
Dus jij kan het weten, zeg me eens gauw,
Over zo’n berg heen, hoe flik je dat nou?'
'Klimmen,' zei de klimgeit. 'Kijk, je begint onderaan,
Je klimt en je klimt, je blijft af en toe staan.
Nou, dan klim je weer verder, omhoog langs de wand,
En over de top ligt de andere kant.'
De geit werd bedankt, de rivier wist genoeg,
Hij had nog een fikse klim voor de boeg.
Hij nam eerst een aanloop, dat leek hem wel slim,
Hij borrelde, bruisde en brulde: 'Ik klim!'
Hij trad uit zijn oevers, maar verder ook niet.
Hij bleef waar hij was, tot zijn grote verdriet.
En hij riep naar de klimgeit, hoog op de top:
'Ik vraag het een ander, ik geef het niet op!'

En hij vroeg aan een vogel: 'Zeg vogel, jij komt daar vandaan,
Over zo’n berg heen; hoe pak jij dat nou aan?'
'Vliegen' zei de vogel. 'Kijk zo doe je dat.'
Hij spreidde zijn vleugels en wapperde wat.
De rivier zei: 'Bedankt.' Hij zette zich schrap,
Hij golfde en kolkte en riep: 'Wapperdewap!'
Hij steeg een klein eindje, hij dacht dat hij vloog,
Maar in feite kwam hij geen meter omhoog.
En de vogel intussen, vloog sierlijk over de top,
En de rivier riep woedend: 'Wacht maar! Ik geef het niet op!'

Maar toen sprak de zon: 'Rivier, jij maakt je te druk,
Zo bereik je toch nooit het ultieme geluk?
Doe nou eens rustig, stroom niet zo vlug.
Ga nou eens liggen, gewoon op je rug.
Heus, geloof me, let maar eens op,
Met helemaal niks doen kom jij over de top.'

De rivier dacht: ‘Niks doen, wat heeft dat voor nut?
Maar laat ik het maar doen, ik ben toch uitgeput.’
Hij volgde het advies van de zon,
En stroomde zo sloom en zo traag als hij kon.
Zijn water verdampte, zijn bedding viel droog,
Het was niet te geloven... Kijk nou, hij vloog!
De zon had gelijk, als wolk steeg hij op.
En de wind blies hem moeiteloos over de top.
En in regen viel de rivier weer neer op het land,
Precies waar hij zijn wilde; aan de andere kant.

Nou, dit was het dan weer, einde verhaal,
Oja, nog even de boodschap; hier komt de moraal:
‘Sloof je niet uit, vier lekker feest,
Doe lekker niks, dan bereik je het meest!’

Duizend jaar

Sat, 08 Sep 2007 13:59:25 GMT

Normaliter ben ik niet zo van de muziekteksterij, maar deze van Stef Bos vind ik toch wel erg mooi:

Stef Bos - Duizend Jaar

Altijd als je denkt, dit is het einde
Sta je op de grens van wat begint
Altijd als je alles denkt te kennen
Laat het zich opeens weer anders zien

Vanuit de stilte wordt een nieuwe stem geboren
En je voelt een ander evenwicht ontstaan
En je hebt een lied al duizend keer gezongen
Maar nu weet je pas waarover het moet gaan

Zoveel wat je ziet nog niet geschreven
Zoveel wat je denkt nog niet geweten
Zoveel wat je hebt nog niet gegeven
En je zou nog duizend jaren kunnen leven

En je ziet de eerste keer de bladeren vallen
In het tegenlicht van de najaarszon
En het bloed stroomt ergens heen waar het niet gaan kan
En je weet niet wat het is en hoe het komt

En de liefde komt tevoorschijn uit het donker
Het verlangen sluit zichzelf niet langer op
En een engel uit de hemel laat zich vallen
En je vindt zonder te zoeken wat je zocht

Zoveel wat je ziet nog niet geschreven
Zoveel wat je denkt nog niet geweten
Zoveel wat je hebt nog niet gegeven
En je zou nog duizend jaren kunnen leven

En je mist opeens degenen die verdwenen
Met de laatste trein of met de noorderzon
Want er is opeens weer zoveel om te delen
Als de avond valt en als de winter komt

Zoveel wat je ziet nog niet geschreven
Zoveel wat je denkt nog niet geweten
Zoveel wat je hebt nog niet gegeven
En ik zou nog duizend jaren kunnen leven