Stephan

NL Hoe werkt RealCool Cotton™? Met behulp van een innovatief technologisch proces, dat voortkomt uit de NANO-technologie, wordt katoen zachter gemaakt en krijgt het tevens een optimaal absorptievermogen. Hierdoor wordt transpiratievocht snel van de huid naar de stof geleid en direct afgevoerd. RealCool Cotton™ biedt maximaal draagcomfort voor de hele dag.

Aldus het kaartje aan m'n nieuwe boxers. Stoer zeg, een nano-onderbroek.
Ik vond dat het tijd was om eens wat extra ondergoed te kopen. M'n koppigheid kon me niet langer verhinderen om enigzins met de mode mee te doen. Zo heb ik nu eindelijk de enkelsokken erkend. Jarenlang vond ik het maar verwijfde, popi-jopi sokken, maar nu weet ik dat ze toch erg handig zijn. Want lange sokken onder een korte broek is volgens de laatste opiniepeilingen echt not done! En met blote voeten in je schoenen is ook niet altijd fijn.
Zo las ik ook in een (iets opgeblazen) onderbroekonderzoek dat vrouwen mannen liever in een boxer zien in plaats van een slip. Niet dat vrouwen (of wie dan ook) mij snel in m'n onderbroek zullen zien, maar als je dan toch nieuwe koopt, kan je beter het zekere voor het onzekere nemen. Het is dan wel van uitermate belang om de nieuwste mode te mijden, maar mensen afschrikken is nou ook weer niet de bedoeling.

Eergister ben ik met een vriend naar een lekker rustig strandje bij Harderwijk gegaan. Gezonnebraad, gezwommen, je kent het. Op de terugweg zagen we een oudere man die op z'n buik lag te zonnen. Voor zover ik het kon/wou zien, had hij een witte, strakke, lange zwembroek aan. Een beetje doorzichtig. Vreemd. Later vertelde de vriend echter dat het een string was. En het witte wat ik had gezien waren dus z'n bleke billen. Ieuw. Bij deze beloof ik mezelf dat ik die nooit ga dragen, wat de mode ook gaat doen!

Mijn dag begon om 10 voor 7. Een half uurtje later struinde ik in Wageningen over de rommelmarkt. Mijn hoofdzakelijke zoektermen: Jurassic Park en Nintendo. De plastic dinosaurussen van het Jurassic Park blijven me fascineren, maar deze zijn op rommelmarkten al jaren amper te vinden. Omdat ik nog steeds een beetje Nintendo-fan ben, hou ik altijd oude computerspellen in de gaten. Ik zag 3 stapeltjes, maar ik merkte dat m'n interesse in games enorm is afgenomen. Dus ik heb ze lekker laten liggen.
Ineens zag ik een man lopen met een prachtige houten motorfiets, van ongeveer 30 centimeter lang. "Zo, die man boft zeg! Die heeft zo vroeg al de mooiste koop van de dag gedaan!" Toen hij hem op z'n kleedje zette, bleek dat hij hem juist wilde verkopen. In eerste instantie liep ik door: ik hou niet van motors en ik had wel door dat het niet een handvol kleingeld ging kosten. Na 10 stapte draaide ik om. Hij was te mooi en speciaal om te laten staan! Na een beetje afdingen kreeg ik hem mee voor een goede prijs. Ik ving nog net op dat ie uit Indonesië komt.

Met mijn kooplust bevredigd ging ik naar huis, iets achter op schema. Nadat ik m'n spullen had gepakt, sprong ik om kwart over 8 op de fiets. Op naar het Doornse Gat! We hadden een leuk dagje met de gemeente gepland. Men was bang dat het zou verregenen, maar ik hield de moed er in.
Toen ik langs een schapenweitje kwam, zag ik 2 lammetjes die nog maar net uit het ei waren gekomen. Ze keken om zich heen en ik zag ze denken: "Nou, waar blijft die Konginin?!?"

Vanaf Rhenen fietste ik samen met vrienden in een recordtempo naar het natuurrecreatiegebied in Doorn. Toen we er om 10 uur aankwamen, waren we de eersten. Het was heerlijk om in de frisse lente-natuur te zijn! Toen even later ook de rest kwam, hebben we ons prima vermaakt. We kregen even een licht buitje op de kop, maar dat gaf meer sfeer dan dat het vervelend was. Er was onweer gepland, maar daar hebben we gelukkig geen last van gehad. Want onweer begint flitsend, maar er komt altijd gedonder van. 

Om een kort verhaal lang te maken, aan het einde van de dag zijn we naar huis gefietst en hebben daar pannenkoeken gebakken/gegeten met z'n 8en. En toen de laatste 6 kilometer naar m'n eigen huisje. Op de foto's die ik net maakte van m'n nieuwe houten motor, ontdekte ik ook nog eens een paar snoepjes onder de bank. Wat wil een mens nog meer?

Yesterday I went to the Natuurhisterisch Museum Maastricht. They had 4 dinosaurs skeletons from China (Beijing Natural History Museum). This was my day:

9:20 My friend and I take the bus and train to the other side of the Netherlands.
13:05 We have arrived and a friend of my friend joins us. We walk towards the museum. I lead the way but they don't notice. When they ask if we have any idea where we're going, we're almost there.
13:30 The nature history museum has some big dino skeletons from China, but they're in another building. This building has some less thrilling stuff. While we watch a projected movie, a baby makes us laugh by shouting "ball! ball!" whenever a picture of the Earth is shown.
15:30 We arrive at the other building, where the Chinese skeletons are. One of them is so huge that it doesn't fit on the pictures I try to take. Sweet.
16:15 We try to find something to eat. We're slowly becoming really silly. A candle burns a bit of my hair when I try to pick something from the floor. We make each other pretty nervous, but it's fun.
17:45 We're taking the train home again. We're whistling and singing a bit. It isn't loud and I don't think anyone is really bothered by it. My friend's friend leaves us and we continue our journey.
21:15 Home again. I traveled for 7 hours just to watch dino skeletons! I'm such a nerd!

De Binnenveldse wind speelt met m'n haren en dus zet ik m'n capuchon op. Ik kom maar weinig mensen tegen tijdens m'n favoriete blokje om. Eigenlijk heeft niemand hier ook iets te zoeken, dat is misschien juist het mooie van de plek.

Terwijl ik lekker mediterend verder loop, zie ik dan toch een tegenligger. Een vrouw op de fiets, naar schatting zo'n 50 jaar oud. De vrouw dan natuurlijk. De fiets kan niet ouder dan 5 jaar zijn, model midlife crisis.

Ik kijk vriendelijk, klaar om te groeten. Maar de vrouw kijkt half boos, half bang. Waarom, vraag ik me af. En dan snap ik het. Het is m'n kleur. Ik draag een bijna zwarte, brede jas met bovendien een capuchon er aan. En daar word ik op beoordeeld.

Een typisch geval van jacisme. Gediscrimineerd om je jas. Je ziet het steeds vaker. Jammer.

Gorgeous.